Καπιταλιστικός ρεαλισμός

στις

 

73aa3de5-38dd-4f10-983c-f5a0bc94c45e.jpg

του Μ. Φίσερ

Τη δεκαετία του ’80, όταν ο Τζέιμσον άρχισε να προωθεί τη θέση του για τον μεταμοντερνισμό, υπήρχαν ακόμα πολιτικές εναλλακτικές στον καπιταλισμό, τουλάχιστον κατ’ όνομα. Αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα, ωστόσο, είναι μια πολύ βαθύτερη, πολύ πιο διαβρωτική αίσθηση εξάντλησης, πολιτισμικής και πολιτικής στειρότητας. Στη δεκαετία του ’80, ο «Πραγματικά Υπαρκτός Σοσιαλισμός» επέμενε ακόμα, αν και βρισκόταν στην τελική φάση κατάρρευσής του. Στη Βρετανία, οι διαχωριστικές γραμμές του ταξικού ανταγωνισμού αποκαλύφθηκαν εξολοκλήρου σε περιστατικά όπως η απεργία των μεταλλωρύχων του 1984-85. Η ήττα των μεταλλωρύχων ήταν μια σημαντική στιγμή στην ανάπτυξη του καπιταλιστικού ρεαλισμού, σημαντική τόσο στη συμβολική του διάσταση όσο και στα πρακτικά αποτελέσματα. Το κλείσιμο των στοών στηρίχθηκε ακριβώς πάνω στο επιχείρημα ότι το να διατηρηθούν ανοιχτές δεν ήταν «οικονομικά ρεαλιστικό», και στους μεταλλωρύχους δόθηκε ο ρόλος των τελευταίων ηθοποιών σε ένα καταδικασμένο προλεταριακό ρομάντζο. Η δεκαετία του ’80 ήταν η περίοδος που ο καπιταλιστικός ρεαλισμός υποστηρίχθηκε και εγκαθιδρύθηκε, όταν το δόγμα της Μάργκαρετ Θάτσερ ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική» -πιο περιληπτικό σλόγκαν για τον καπιταλιστικό ρεαλισμό δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς- έγινε μια σκληρά αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Η μακρά, σκοτεινή νύχτα του τέλους της ιστορίας πρέπει να γίνει αντιληπτή ως μια γιγάντια ευκαιρία. Η καταπιεστική διάβρωση των μέσων του καπιταλιστικού ρεαλισμού που ακόμα ακτινοβολεί εναλλακτικές πολιτικές και οικονομικές δυνατότητες μπορεί να είχε ένα δυσανάλογο μεγάλο αποτέλεσμα. Το μικρότερο γεγονός μπορεί να ανοίξει μια τρύπα στην γκρίζα κουρτίνα της αντίδρασης που έχει σημαδέψει τους ορίζοντες των δυνατοτήτων υπό τον καπιταλιστικό ρεαλισμό. Από μία κατάσταση στην οποία τίποτα δεν μπορεί να συμβεί, ξαφνικά τα πάντα είναι και πάλι πιθανά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ας μη μακρυγορούμε – το επιβλητικά ευανάγνωστο βιβλίο του Fisher είναι απλούστατα η καλύτερη διάγνωση της δυσμενούς κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει! Αξιοποιώντας παραδείγματα από την καθημερινή ζωή και την ποπ κουλτούρα, αλλά χωρίς να θυσιάζει τίποτα από τη θεωρητική του αυστηρότητα, [ο Fisher] ζωγραφίζει ένα αμείλικτο πορτραίτο της ιδεολογικής μας μιζέριας.» (Σλάβοϊ Ζίζεκ)

Περιεχόμενα

– Είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού
– Τι θα συνέβαινε σε μια διαδήλωση που θα πήγαιναν όλοι;
– Ο καπιταλισμός και το Πραγματικό
– Αναστοχαστική ανικανότητα, ακινητοποίηση και φιλελεύθερος κομμουνισμός
– 6 Οκτωβρίου 1979: «Μην δεθείς ποτέ με τίποτα»
– Καθετί σταθερό λιώνει μέσα στο οξύ των δημοσίων σχέσεων: Ο σταλινισμός της αγοράς και η γραφειοκρατική αντιπαραγωγικότητα
– «…Βλέποντας δύο πραγματικότητες να αλληλεπικαλύπτονται»: Ο καπιταλιστικός ρεαλισμός ως ερμηνεία των ονείρων και διαταραχή της μνήμης
– «Δεν υπάρχει κεντρική ανταλλαγή»
– «Η μαρξιστική Σούπερ – Νταντά»

 

Εκδόσεις Futura (2015)

 

Τιμή: 9€

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s